17/2/17

Για τον Τσίπρα το σχέδιο σταθεροποίησης δεν είναι ένα ορθολογικό οικονομικό μοντέλο, αλλά ένας μηχανισμός επιβολής της εξουσίας των διεθνών κέντρων ισχύος

Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας φυστικια






Ας είμαστε, λοιπόν, σαφείς.

Ο Πρωθυπουργός αυτής της χώρας, όπως όλα δείχνουν, προετοιμάζει τις συνθήκες για ένα δημοψήφισμα για το ευρώ. Για τον Πρωθυπουργό το σχέδιο σταθεροποίησης δεν είναι ένα ορθολογικό οικονομικό μοντέλο, αλλά ένας «νεοφιλελεύθερος μηχανισμός» επιβολής της εξουσίας των διεθνών κέντρων ισχύος στους λιγότερο ισχυρούς λαούς. Και ο ίδιος, ως φορέας μιας «κουλτούρας αντίστασης» δεν μπορεί παρά να σαμποτάρει αυτόν τον «μηχανισμό». Γιατί αν ο μηχανισμός αυτός πετύχει να επαναφέρει την ευημερία, τότε θα απειληθεί η διαστρεβλωμένη πραγματικότητα που με κόπο και χρόνο η Αριστερά έχει θεμελιώσει στη χώρα αυτή ως κυρίαρχη αντίληψη. Επομένως, σε όσους νομίζουν ότι η κυβέρνηση «έχει συμβιβαστεί», η απάντηση έχει δοθεί: «Ο συμβιβασμός που κάναμε δεν θυμίζει τον συμβιβασμό στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου γιατί τότε παρέδωσαν τα όπλα, ενώ σήμερα δεν παραδώσαμε τα όπλα γιατί τα όπλα είναι η εξουσία», έχει πει πολλές φορές κορυφαίος υπουργός, ένας από τους αστραφτερούς αριστερούς «καπετάνιους», που έγινε γνωστός όταν υποστήριξε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι η βία και η ανυπακοή σε ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης προβλέπονται από το Σύνταγμα (!) ενώ χαρακτηρίζεται για τη μάλλον υπερβολική του αυταρέσκεια, τη γαλλική κώμη και τα κουφετί κοστούμια.

Σταλινισμός στον 21ο αιώνα

Η εξουσία, λοιπόν, ως όπλο, προφανώς όχι για την εφαρμογή, αλλά για την ανατροπή του προγράμματος, όχι για την αναστήλωση, αλλά για την ανατροπή του αστικού χαρακτήρα του πολιτεύματος και κατ’ επέκταση για την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών, αλλά και των πολιτικών θεσμών που συνδέονται με την περιφρούρηση της ευρωπαϊκής προοπτικής. Και βέβαια, ουδείς ταράζεται που το ερμηνευτικό πλαίσιο ενός Εμφυλίου Πολέμου, όχι μόνο επιβιώνει, αλλά προσδιορίζει την πολιτική διαπάλη τρεις γενιές μετά το τέλος του.

Οι προσεκτικοί αναλυτές, που διστάζουν να μιλήσουν δημόσια, διακρίνουν ότι η Αριστερά διεκδικεί αυτή τη ρεβάνς μέσα από την εφαρμογή μιας πολύ παλιάς και ξεχασμένης συνταγής. Εφαρμόζει ξανά τη στρατηγική του 1941, το στρατηγικό σχέδιο της Μόσχας για την αναχαίτιση του ναζισμού. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη αντικατέστησαν στο ιδεολογικό τους οπλοστάσιο το διεθνιστικό με το εθνικό στοιχείο. Χάρη σε αυτή τη μεταβολή ίδρυσαν Απελευθερωτικά Μέτωπα και συνάσπισαν σε αυτά λαϊκές δυνάμεις από όλο το πολιτικό φάσμα. Στη συνέχεια αγωνίζονταν για τη νίκη κατά του ναζισμού ενώ παράλληλα καραδοκούσαν έτσι ώστε να αντικαταστήσουν την Κατοχή με μια Δικτατορία του Προλεταριάτου. Σήμερα η στρατηγική αυτή επαναλαμβάνεται, επεκτείνεται και ενσωματώνει στο Μέτωπο κατά της Δύσης δυνάμεις και εκφράσεις της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, κάτι που η Αριστερά δεν είχε κατορθώσει ούτε κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο «αθώων» ετών του πολέμου, όταν εκδηλώθηκε πραγματική εθνική αντίσταση. Οι σκονισμένες συνταγές της σταλινικής προπαγάνδας έχουν φρεσκαριστεί και εφαρμόζονται ξανά, όχι μόνο στη χώρα του παραλόγου, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Άλλωστε, όταν στην ισχυρότερη χώρα της Δύσης ηγείται πλέον μια προσωπικότητα που εκφράζει θεμελιώδεις αντιδυτικές αξίες, ποια είναι ακριβώς σήμερα η «Δύση»;
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Πάρτο και δώστο στους φίλους σου