Τοπλού ή Σκύρος; Ενα δίλλημα πού η απάντησή του θα μας πεί πολλά γιά τίς θέσεις Καραμανλή...


Λένε κάποιοι ότι οι φάκελοι πού έχει στη διάθεσή της η ΝΔ είναι πολλοί.
Το ποιός φάκελος θα προηγηθεί είναι μιά μεγάλη πολιτική απόφαση...
Θα ληφθεί ψηλά..
Από αυτή την απόφαση θα καταλάβουμε και πού το πάει ο Καραμανλής...
Ετσι λένε κάποιοι...
Τίς επόμενες μέρες θα καταλάβετε καλύτερα, λένε οι άνθρωποι αυτοί...

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΟΛΑΦΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Η ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΤΟΠΕΔΙ

Ανατροπή των δεδομένων στην πολύκροτη υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου και της δικαστικής διαμάχης με το Δημόσιο για την έκταση της λίμνης Βιστωνίδας.
Το Νομικό Συμβούλιο με γνωμοδότησή του στις 10 Οκτωβρίου 2008, μετά από αίτημα του υπουργείου Οικονομίας, όπως αποκάλυψε την Παρασκευή το Παρασκήνιο,όχι μόνον κρίνει ότι ορθώς με ενέργειες του Δημοσίου δεν εκδόθηκε δικαστική απόφαση, η οποία θα ήταν σε κάθε περίπτωση επιβλαβής για τα συμφέροντα του κράτους, αλλά και ότι ουδέποτε υπήρξε αναπομπή από τον πρώην υφυπουργό Οικονομικών Απ. Φωτιάδη, έτσι όπως προσπαθεί να την εμφανίσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι, δηλαδή, ο υφυπουργός του ΠαΣοΚ ...ακύρωσε τις αποφάσεις του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου.

Αντίθετα, μάλιστα, το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο το 1998 και το 2002, εξέδωσε τρεις γνωμοδοτήσεις υπέρ της κυριότητας της Μονής Βατοπαιδίου στη λίμνη Βιστωνίδα και όταν ξεκίνησε η δίκη, ο κ.Φωτιάδης απλώς ζήτησε επανεξέταση από το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, χωρίς να ακυρώσει καμία από τις αποφάσεις αυτές.

Ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν τα μέλη του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου, η σύνθεση του οποίου παρέμενε ίδια, να αυτοαναιρεθούν και να εκδώσουν διαφορετική γνωμοδότηση!
Το Νομικό Συμβούλιο, λοιπόν, εξέτασε αν ήταν επιτρεπτή η κατάθεση κοινής δήλωσης για τη μη έκδοση απόφασης, μετά τη συζήτηση της αγωγής και εάν η μη έκδοση απόφασης από το Δικαστήριο θα έβλαπτε τα συμφέροντα του Δημοσίου.


Στην πρώτη περίπτωση, οκτώ από τα εννέα μέλη του ΝΣΚ καθολική πλειοψηφία συμφώνησαν ότι «η υποβολή στο δικαστήριο κοινής δήλωσης των διαδίκων, μετά τη συζήτηση της υπόθεσης προκειμένου να μην εκδοθεί απόφαση, αποτελεί συνήθη δικαστηριακή πρακτική», αφού ούτως ή άλλως σύμφωνα με το νόμο, η εκκρεμοδικία διατηρείται.
Η μόνη συνέπεια, λοιπόν, της κοινής δήλωσης θα ήταν η ματαίωση της συζήτησης και όχι η μη εκδίκασή της.
Αντίθετα, οι σύμβουλοι σχημάτισαν την πεποίθηση ότι η ενδεχόμενη άρνηση ματαίωσης της συζήτησης «θα μπορούσε να αποδειχτεί εξαιρετικά επιβλαβής για τα συμφέροντα του Δημοσίου.

Και τούτο γιατί το Δημόσιο είχε ζητήσει αναβολή της συζήτησης της αγωγής προσκομίζοντας την πράξη αναπομπής του τότε υφυπουργού Οικονομικών Απ. Φωτιάδη, που τελικά δεν ήταν αναπομπή, έτσι όπως προβάλλεται από το ΠαΣοΚ, δηλαδή δεν είχε την έννοια της κατάργησης των προηγούμενων γνωμοδοτήσεων, αλλά απλή επανεξέταση των τριών προηγούμενων αποφάσεων του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου και συνεπώς υπήρξε λόγος το Δικαστήριο να διατάξει αναβολή της συζήτησης μέχρι να εκδοθεί από το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο νέα απόφαση γνωμοδότηση, η οποία θα κρίνει αμετάκλητα την ύπαρξη ή μη δικαιωμάτων κυριότητας της Μονής επί της επιδίκου εκτάσεως λίμνη Βιστωνίδα.

Αυτό είναι και το κομβικότερο σημείο της υπόθεσης. Το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο είχε εκδώσει τρεις αποφάσεις υπέρ της κυριότητας του μοναστηριού στη λίμνη Βιστωνίδα 1998 και 2002 και με την ίδια σύνθεση εξέδωσε μία ακόμη το Μάιο του 2004, η οποία έγινε αποδεκτή από τον τότε υφυπουργό Οικονομικών Πέτρο Δούκα.


Η ενέργεια του Φωτιάδη δεν ήταν παρά πυροτέχνημα το οποίο εξελίχτηκε σε μασούρι δυναμίτιδας, αφού ζήτησε επανεξέταση από το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο γνωρίζοντας ότι δεν ήταν δυνατόν το όργανο αυτό, από τη στιγμή που έχει εκδώσει τρεις γνωμοδοτήσεις υπέρ της κυριότητας του μοναστηριού στη Βιστωνίδα, να αναιρέσει το σκεπτικό του στην τέταρτη.

Άρα, ήταν επωφελής για τα συμφέροντα του Δημοσίου στη συγκεκριμένη περίπτωση η μη έκδοση δικαστικής απόφασης, διότι στην αντίθετη περίπτωση το Δικαστήριο ή θα θεωρούσε ότι υπάρχει ομολογία του Δημοσίου επί της ουσίας της υπόθεσης ή θα απέρριπτε την αγωγή της Μονής για έλλειψη έννομου συμφέροντος, αλλά με αιτιολογία εντελώς βλαπτική για το Δημόσιο. >

Με βάση τις τέσσερις αυτές γνωμοδοτήσεις το Δικαστήριο ήταν βέβαιο ότι θα καταδίκαζε το Δημόσιο και θα αναγνώριζε την κυριότητα του Βατοπαιδίου στη λίμνη Βιστωνίδα, ενώ τώρα, όπως αναφέρει ο πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου, το εμπράγματο δικαίωμα του Δημοσίου επί ακινήτων είναι απαράγραπτο και η αναγνώρισή τους μπορεί να επιδιωχθεί οποτεδήποτε με ιδία αγωγή του Δημοσίου.


Με αυτή την εξέλιξη επιβεβαιώνεται και ο κ. Αλαβάνος που από το βήμα της Βουλής είχε δηλώσει ότι: Οι τρεις φορές παραίτηση από τη δικαστική διεκδίκηση είναι μία πλευρά του ζητήματος. Στην πραγματικότητα, είχαμε έναν προσανατολισμό της κυβέρνησης του ΠαΣοΚ να μην στηρίξει αυτή την προσπάθεια.
Ο επικεφαλής της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων που εκπροσώπησε το κράτος στη δίκη ενάντια στη Μονή Βατοπαιδίου, έχει δηλώσει πως ο φάκελος που μου έδωσαν, περιείχε όλα τα έγγραφα των υπηρεσιών του κράτους που παραχωρούσαν τις εκτάσεις στη Μονή.
Προς στιγμήν αναρωτήθηκα, αν το κράτος με όριζε…. ..μάρτυρα υπέρ της.